Ślinik luzytański jest nagim ślinikiem lądowym. W ostatnich latach, jako gatunek wysoce inwazyjny, rozprzestrzenił się na terenie całej Polski. Nie jest gatunkiem rodzimym, pochodzi z Półwyspu Iberyjskiego.

Ciało ślinika luzytańskiego jest długie, może przekraczać 10 cm. Jest największym z przedstawicieli śliników. Ślimak występuje w różnych kolarach, najczęściej w odcieniach brązu i pomarańczu. Jego ciało jest pokryte śluzem.

Jak większość ślimaków lądowych występuje w zarośniętych, wilgotnych i zacienionych miejscach. Jego bardzo liczne populacje żyją w parkach, a także przydomowych ogrodach. Z reguły jest aktywny nocą, gdy temperatury są niższe, ale w czasie deszczu wykazuje aktywność również za dnia. W czasie upałów ukrywa się w zacienionych miejscach.

Wspomniano, że ślinik luzytański nie jest gatunkiem ślimaka występującym w Polsce naturalnie. Został zawleczony do kraju prawdopodobnie niecelowo z roślinami w latach 90. ubiegłego wieku. Jest gatunkiem iberyjskim, który rozprzestrzenił się po całej Europie. Jego obecność została już także odnotowana w Stanach Zjednoczonych.

Ślinik luzytański jest wszystkożerny. Żywi się przede wszystkim roślinami, w tym warzywami i zbożami. Nie jest to jego jedyne pożywienie, gdyż je także padlinę. Wskazuje się, że u śliników występuje kanibalizm: osobniki zdrowe zjadają rannego przedstawiciela ich własnego gatunku. Ponadto, ślinik luzytański może żywić się pisklętami ptaków i innymi drobnymi zwierzętami.

Wszystkożerność umożliwia ślinikowi luzytańskiemu przetrwanie praktycznie w każdym środowisku i opanowywanie nowych obszarów. W Polsce nie ma naturalnych wrogów, którzy mogliby ograniczyć jego populację, a barwa ślimaka działa na ewentualnych drapieżników odstraszająco.

Ślinik luzytański jest gatunkiem bardzo inwazyjnym. Jego wzrastająca w szybkim tempie populacja w Europie stanowi nie tylko zagrożenie dla upraw warzyw i owoców oraz kwiatów, ale także dla bioróżnorodności. Śliniki luzytańskie żywią się bowiem również innymi gatunkami ślimaków, w tym ślimakami naturalnie występującymi na terenie Polski. Mięczaki te ograniczają zatem populacje innych ślimaków i zwierząt w ogóle, podczas gdy nie istnieje naturalny wróg, który mógłby ograniczyć populację ślinika luzytańskiego w kraju.

Ślinik luzytański jest ślimakiem inwazyjnym, który gwałtownie rozprzestrzenił się w Polsce. Powoduje on poważne szkody w uprawach, ale i w środowisku. Ograniczenie jego populacji jest trudne zarówno dla zwierząt, jak i dla człowieka.

Autor artykułu: Anna Skikowska