“(…) pierścionek z brylantem wręczonym jako zapowiedź małżeństwa” – tak brzmi pierwsza wzmianka o pierścionku zaręczynowym odnaleziona w jednym z weneckich dokumentów z roku 1503. Otrzymać ten pierścionek miała pewna Maria z Modeny, która dzięki znalezionemu dokumentowi uznana została za prekursorkę obyczaju, że na zaręczyny narzeczona od narzeczonego dostaje pierścionek z brylantem.

Wenecjanie jako pierwsi zaczęli szlifować diamenty, a bogaci pieczętowali zaręczyny pierścionkiem z brylantem, w XVII wieku zwyczaj ten panował już dworach w całej Europie. Najmniejszy pierścionek zaręczynowy został wykonany na zamówienie francuskiego króla – Franciszka I dla zaledwie liczącej dwa lata księżniczki Marii, córki króla Anglii – Henryka VIII. Narzeczeństwo zapowiadało się na bardzo długie, bo narzeczony, syn Franciszka I dopiero co się urodził – jednak nie przetrwało próby czasu. Zaręczyny zostały zerwane, a Maria wyszła za mąż za Filipa hiszpańskiego. Maria zapisała się w historii świata brutalnymi rządami, które do dziś upamiętnia koktajl “Bloody Mary”, Co się stało z pierścionkiem zaręczynowym Marii? O tym historia milczy.

Co było przed pierścionkiem?

Zwyczaj wręczania na zaręczyny czegoś cennego ma jednak swoja dłuższą historię niż rok dokumentujący wręczenie pierwszego pierścionka zaręczynowego. Według dawnych zwyczajów Anglów i Sasów przyszły pan młody musiał przełamać coś cennego i drugą część ów przedmiotu podarować ojcu przyszłej żony. Bogaci łamali zwykle w tych okolicznościach sztukę srebra lub złota.

Pierścionek zaręczynowy starszy niż ślubne obrączki

Badacze obyczajów twierdzą, że instytucja pierścionka zaręczynowego ma nawet dłużą historię niż ślubne obrączki. Pierścionek zaręczynowy wręczano dwukrotnie. Raz podczas oświadczyn (zarękowiny), a następnie podczas ceremonii ślubnej. Pierścionek zaręczynowy oficjalnie jako symbol zamiaru zawarcia małżeństwa został wpisany do prawa kościelnego przez papieża Mikołaja I w roku 860. Papieski edykt stanowił, że nie mógł być to pierwszy lepszy pierścionek, gdyż pierścionek zaręczynowy powinien być zrobiony ze szlachetnego metalu, najlepiej ze złota.

W tamtych czasach powstały również dwa obyczaje, które obowiązują również i dziś, mianowicie jeżeli narzeczona zrywa zaręczyny powinna oddać pierścionek zaręczynowy ofiarodawcy, natomiast jeżeli małżeństwo nie dojdzie do skutku z winy narzeczonego pierścionek zaręczynowy pozostaje własnością porzuconej narzeczonej.